Sivriceli insanlarımız nereye gidiyorlar?

2009 yılı içerisinde yaşanan olaylara baktığımızda Sivriceli vatandaşlar 1960 öncesine dönme sinyalleri vermeye başladı.

1960 yılları öncesi Sivrice tam olarak yerleşime açılmadan önce bugünkü Sivrice nufusunun % 85'i Haftasar(Düzbahçe),Karik(Yedikardeş) köylerinde ikamet ederlerdi.Bu köylerimiz ise Sivrice'nin en büyük ve kalabalık köyleriydi.Sivrice merkezde ise 24 adet devlet tarafından yapılan göçmen evleri ve eski hükümet konağı bulunuyordu.

Bu tarihten önce açlık,işsizlik ve çok zor şartlar insanların belini büküyordu. Haftasarlı geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlar,eğer o yıl hasat iyi değilse açlık kendini hissettiridi.Bu yıllarda çıkan cinayet olaylarıda hep aş nedeniyle çıkmıştır.Daha sonra İlçede 1969 yılında kurulan eski ismiyle AZOT Fabrikası ilçemizin kaderini de değiştirmiş,vatandaşlarımız işe kavuşmuşlardır.İşe kavuşmayla birlikte Haftasar ve Karik köyerimizde kavga ve nahoş hadiseler bir anda kesilmiş her birey işini aşını düşünmeye ve girdiği işi devam ettirmeyi düşünmüştür.

Geçmişle ilgili hadiseleri incelediğimiz zaman Allah'a şükretmemiz gerektiğini düşünüyorum.Çünki işlenen cinayetlerde hemen hemen hiç namus davası yoktur diyebiliriz.Bu da Sivricelinin namus kavramına ne kadar saygılı olduğunu gözler önüne serer.Cinayet ve devamında kan davaları şimdiki bakış açısından ceviz kabuğunu doldurmayan sebeplerden(Su nöbeti,hayvanların ekinleri yemesi,arazi anlaşmazlığı,çocukların kavgaları...) oluştuğunu görüyoruz.

Kavga ve cinayetlerin dayandığı ana neden ise ekonomik olarak göze çarpmaktadır.

Yıl 2009....

İşlenen cinayetlere ve cinayetleri işleyenlere baktığımızda % 95'i işsiz,maddi sıkıntıları nedeniyle psikolojik sorunlar yaşayan insanlarımızın olduğu tespit edilebilir. 

İşi,aşı olmayanlar yarınlarını düşünemezler,topluma ve ailelerine verecekleri zaraları hesap edemezler.Bu kişilerin sağlıklı düşünmeleride beklenemez.Pimi çekilmiş bomba gibi toplumda dolaşırlar.Her an toplum içinde patlayabilir ve onarılmaz yaralar açmaya neden olabilirler.

Sivrice ilçesi gibi Türkiye coğrafyasında nadir olan bir mekanı yaşanılmaz hale getirmek hepimizin sonu demektir.

Yetişen genç nesili yarınından endişeli olarak yetiştirmememliyiz.İlköğretimden başlayarak insan sevgisini,Allah inancını,hoşgörüyü,dayanışmayı,kardeşliği,paylaşmayı öğretimden önce kazandırmalıyız.

İlçe idarecileri de ilçede ekonomik sıkıntıları giderecek tedbirler alarak,iş ve aş kazandıracak yatırımlara yönelerek geleceğimizi ve gençlerimizi ekonomik sorunlardan arındırmalıdırlar.

Sivriceli vatandaşlarımızda akıllarını başlarına toplamalı,çözülemeyecek hiçbir sorunun olamayacağını bilmeleri,çözemediğimiz sorunların ise hukuk kurallarıyla yönetilen ülkemizde hukuki yollaradan çözüme kavuşturmamız gerektiğini bilmelidirler.

İnsan hayatı filmlerde izlediğimiz kadar basit değildir.İnsanların hayatına kıyarak hem bu dünyamızı hem de o bür dünyamızı kaybetmeyelim.

Biraz hoşgörü,biraz saygı ve karşılıklı anlayışla çözülemeyecek sorunumuz kalmaz...

Dostça,kardeşçe nice yıllara dileklerimle.....